Działalność Adama Ostoji Ostaszewskiego, niewątpliwego pioniera lotnictwa na Podkarpaciu, skupiła się wokół projektów samolotów oraz bardzo śmiałych jak na tamte czasy projektów pionowzlotów. Właściciel Wzdowa podobnie jak inni był samoukiem w tej nowej, niezwykle szybko rozwijającej się dziedzinie jaką stało się lotnictwo. W roku 1888 wykonał w Berlinie lot balonem wolnym, prowadził korespondencję z Farmanem i Bleriotem. W roku 1909 zbudował samolot wzorowany na samolocie Braci Wright, którym próbował latać w okolicy swojej posiadłości we Wzdowie.

W tym samym roku 6 listopada powstał we Lwowie Związek Awiatyczny Studentów Politechniki pierwsze polskie stowarzyszenie lotnicze na ziemiach zaboru austriackiego. Swoją działalność wznowił w roku 1923, w roku tym rozpoczęto też budowę szybowca CW-1 konstrukcji Wacława Czerwińskiego. Rok 1927 to powstanie Aeroklubu Podkarpackiego we Lwowie. Od tego momentu obydwa związki zajęły się organizowaniem celowo przmyślanych wypraw szybowcowych. Wyprawa w roku 1929 od odkrytej niedawno Bezmichowej owocuje czasem lotu 2 godz. 11 minut udowodniono tym samym, że w Polsce są również tereny do latania szybowcowego. W roku 1932 w Przeglądzie lotniczym ukazuje się informacja, że w Bezmiechowej jest organizowana stałą szkoła szybowcowa o charakterze ogólnopolskim.

Rok 1937 to rekord długotrwałości lotu Wandy Modlibowskiej 24 godziny 11 minut, w 1938 Tadeusz Góra przelatuje z Bezmiechowej pod Wilno 578,9 km. Wynik, za który otrzyma jako pierwszy na świecie Medal Lilienthala.

Ustianowa pojawiła się na mapie lotniczej w 1931 roku. Jej odkrycia dokonali studenci Politechniki Lwowskiej oraz potwierdzili jej przydatność członkowie Samo-dzielnej Dęblińskiej Sekcji Szybowcowej Lubelskiego Klubu Lotniczego. Sekcja ta zorganizowała jeszcze dwie wyprawy w latach 1923-33, a następnie powstał Wojskowy Obóz Szybowcowy. Jesienią 1935 odbyły się III Krajowe Zawody Szybowcowe.

Wspomniane formy działalności lotniczej odbijały się szerokim echem w Polsce i najbliższej okolicy, nic więc dziwnego, że w roku 1928 władze miejskie Krosna przekazały część swoich terenów pod budowę lotniska. Rok wcześniej powstały w Krośnie i w Sanoku pierwsze modelarnie lotnicze. Wyczyny pilotów działały również na wyobraźnię młodzieży. W roku 1931 Zdzisław Postępski uczeń Gimnazjum w Krośnie, skierował do swych kolegów apel o założenie w szkole sekcji szybowcowej. Do sekcji zapisało się 378 uczniów i uczennic. Głównym celem koła stał się budowa szybowca. Opiekę nad kołem przejął Powiatowy Zarząd LOPP. Budowę szybowca zakończono w 1934 roku a część członków sekcji z Postępskim na czele tak się w to zaangażowała, że nie otrzymała promocji do następnej klasy. Zainteresowanie lotnictwem udzieliło się i dorosłym mieszkańcom Krosna. Pracownicy warsztatów kopalni ropy naftowej w Potoku pod kierunkiem jej właściciela zbudowali szybowiec Wrona, który przekazali kołu szybowcowemu. Latano na tych szybowcach na zarejestrowanym do kategorii B szybowisku na Białobrzegach. Dalszy rozwój lotnictwa na terenie Krosna był ściśle związany z przeniesieniem w 1938 z Bydgoszczy Szkoły Pilotów i Mechaników dla małoletnich. Sama rozbudowa lotniska trwała już od roku 1930 kiedy prace przy nim określano jako zaawansowane. Poświęcanie lotniska odbyło się 12 czerwca 1932 roku. Towarzyszył mu podniosły i uroczy nastrój. Zebrani obejrzeli też pokazy w wykonaniu kpt. Orlińskiego, był też obecny płk Rajski. W 1934 roku samym lotniskiem zainteresowały się władze wojskowe. Zaplanowano budowę zakładów lotniczych i szkoły pilotażu.

Wobec takich faktów coraz częstsze były głosy domagające się powołania Aeroklubu Regionalnego. W maju 1936 powstał Aeroklub Zagłębia Krośnieńskiego afiliowany przy Aeroklubie Lwowskim. W roku 1938 otwarto uroczyście pierwszy kurs szybowcowy i samolotowy. Dnia 10 maja 1938 roku zmieniono nazwę na Aeroklub Krośnieński. Swoją działalność miał prowadzić w oparciu o istniejące już szybowisko na Białobrzegach, sekcja samolotowa swoje loty wykonywała na lotnisku Szkoły Pilotów i Mechaników dla Małoletnich. Dla najzdolniejszych przewidywano skierowanie na szkolenie w Bezmiechowej.

Samo lotnisko krośnieńskie posiadało lądowiska zapasowe w Mederówce i Łężanach. Jak na owe czasy był to poważny węzeł lotniskowy. Lotnisko krośnieńskie było wówczas jednym z największych lotnisk i jednym z najnowocześniej urządzonych w Europie.

II Wojna Światowa przerwała działalność lotniczą na Podkarpaciu, nie przerwała działalności ludzi związanych z lotnictwem. Przechowali oni przez okres wojny cztery szybowce. W domu Józefa Kusiby mieściła się i działała modelarnia lotnicza. Wielu z członków Aeroklubu walczyło w szeregach AK, część z nich zginęła w walce z okupantem. Pamięci wszystkich pilotów z Podkarpacia na pograniczu Ustianowej i Ustrzyk Dolnych postawiono pomnik dwa skrzydła w kształcie litery V, a z boku za nimi wznosi się obelisk z biało czerwoną szachownicą u szczytu.

W roku 1944 z upoważnienia PKWN Józef Kusiba prowadzi w Krośnie Ośrodek Organizacji Lotnictwa, istniejący od 10.10.1945, do momentu reaktywowania Aeroklubu Krośnieńskiego. W roku 1946 działają trzy sekcje: modelarska prowadzona przez Tadeusza Pelczarskiego, szybowcowa z instruktorem Tadeuszem Słuszkiewiczem i samolotowa z instruktorem Feliksem Balcerzakiem. W roku 1945 zmieniona zostaje również nazwa na Aeroklub Podkarpacki. Nazwa ta powraca w roku 1957 kiedy po podległości: najpierw przez Ligę Lotniczą (1949 53) a potem pod Ligę Przyjaciół Żołnierza (1953 57) w obecności przedstawiciela APRL powtórnie powołano Aeroklub Podkarpacki.

W roku 1957 rozpoczęto w Krośnie organizację Centrum Wyszkolenia Lotniczego APRL, a w roku 1964 przeniesiono ze Strzebielina Morskiego Centrum Wyszkolenia Spadochronowego. W lipcu 1964 roku ZG APRL połączył Centrum Wyszkolenia Lot-niczego z Aeroklubem Podkarpackim.

Aeroklub Podkarpacki to miejsce skąd wywodzi się wielu pilotów, których nazwiska same mówią za siebie. Rozpoczynał tu szkolenie Jerzy Wojnar, wielu obecnych pilotów PLL LOT też latało w Krośnie np. Władysław Wójcicki, Zbigniew Kwiatek, Zygmunt Szubra, Tadeusz Płatek, Gabriel Legwant, Kazimierz Ginalski i wielu in-nych. Piloci latający w ZUA też byli instruktorami lub latali w Krośnie: Jerzy Markiewicz, Stanisław Czaja,. Janusz Michna.

Z Krosna wywodzi się wiele nazwisk związanych z osiągnięciami sportowymi, padło tu wiele rekordów, których autorami byli:

• w sporcie spadochronowym: Stefan Czerwonka, Jerzy Dudek, Zbigniew Dzius, Stanisław Sidor, Zenon Brongiel, Wiesław Szelc, Stanisław Mikrut.
• w szybownictwie: Barbara Prinke-Kusiba, Julian Ziobro, Mirosław Markiewicz, Julian Wacławski, Jan Gałuszka, Mieczysław Gałuszka, Zbigniew Chodorowski, Andrzej i Marek Ring, Bolesław Wójtowicz;
• w lataniu rajdowo nawigacyjnym: Adam Pyzik, Jan Gruszecki;
• w akrobacji samolotowej: Adam Pyzik, Witold Chodorowski;
• w akrobacji szybowcowej: Grzegorz Wisniowski.

Również w modelarstwie członkowie AP odnosili liczne sukcesy z rekordami świata włącznie, należą do nich: Grzegorz Peszke, Kazimierz Ginalski, Tadeusz Pelczarski, Jan Samek Andrzej Krupa.

Wszystkie te sukcesy nie zawsze byłyby możliwe do osiągnięcia gdyby nie szare bujnych kwiatów korzenie czyli kadra techniczna, mechanicy i osprzętowcy bez których trudno sobie poradzić z przygotowaniem sprzętu do lotów.

Aeroklub Podkarpacki prowadził też Szkolenie Wojskowego Przysposobienia Lot-niczego I i II Stopnia oraz Wojskowego Przysposobienia Desantowego. Każdego roku prowadzone jest szkolenie podstawowe młodzieży szkolnej. Dobrze układa się współ-praca z Harcerskim Inspektoratem Lotniczym przy KCh ZHP w Krośnie. Na terenie województwa działają modelarnie i koła lotnicze, których członkowie spotykają się corocznie na zawodach na lotnisku.

Od 1989 roku odbywają się też obozy szkoleniowe Bractwa Podwójnej Mewy Stowarzyszenia Lotniczego, których członkowie zdobywają kategorię B Pilota Szybowcowego.

Lata osiemdziesiąte a szczególnie ich druga połowa to trudny okres działalności Aeroklubu, w związku z likwidacją szkolenia LPW i WPD musiało odejść wielu pracowników, którzy wiele lat poświęcili temu lotnisku.

Dzień dzisiejszy nie należy do łatwego okresu. jaka będzie przyszłość zależy od zaangażowania wszystkich, którzy związali swoje losy z krośnieńskim lotnictwem, a także od zaangażowania i ofiarności społeczeństwa, które niejednokrotnie dawało tego dowody w myśl zasady, która widnieje w herbie rodowym Ostaszewskich Na próżno żyje ten kto nie postępuje naprzód.